Vrijdagmiddag, Oslo. Welkom in de hyttekøen, oftewel de huttenfile. Deze massale trek naar de hytte – of dat nou een simpele hut zonder stroom is of een luxe villa in de bergen – is misschien niet de meest charmante, maar wel een opvallende uiting van het friluftsliv. Het vormt een komisch contrast: drukte op de weg, met als doel de rust van de natuur.

Een hoogvlakte strekt zich voor ons uit: groots, leeg, imposant en stil. Heel stil. Precies waar ik naar verlang: rust. Maar in mijn ooghoek stuitert iets met hoge frequentie op en neer in een plas, luid schaterlachend en niet van plan ook maar even stil te staan; het is onze bijna tweejarige dochter. Scandinavische stilte, kan dat ook met dreumes?

Ik kijk stiekem uit naar onze eerste nacht op de Grande Traversata delle Alpi, het getrommel van de regen op het zeil, Oggi’s diepe kreun wanneer ze zich omdraait, tegen me aan komt liggen en me half van mijn matje duwt. En ’s morgens, veel vroeger dan nodig, haar natte snuit in mijn gezicht duwt: jij ook buongiorno, gaan we weer?

Een brutale trollenkoning daagde de zon uit. Dat moest hij duur bekopen. Hoe zal het ons vergaan nu wij hém uitdagen? In de laatste weken van de winter wagen we ons aan de beklimming van de Trollveggen.