- Woonplaats: Le Châble, vlak bij Verbier, Zwitserland
- Beroep: Ondernemer
Waarom ben je bij het skimo-team gekomen?
Om mezelf te blijven ontwikkelen, samen met gemotiveerde teamgenoten die mijn liefde voor sport en de bergen delen. Het nationale team biedt ook de kans om het op te nemen tegen de beste atleten ter wereld en om Nederland te vertegenwoordigen, een land dat voor mij een tweede thuis is geworden.
Wat brengt het team je?
Gezamenlijke doelen en andere atleten van wie ik kan leren. Ik train veel alleen, dus ik waardeer het groepsgevoel binnen het team, het hele jaar door en vooral tijdens trainingskampen en wedstrijden. Dat zijn de momenten waarop we elkaar kunnen uitdagen, ideeën kunnen uitwisselen en samen van de bergen kunnen genieten.
Waar kijk je dit seizoen naar uit?
Ik kijk ernaar uit om wereldbekerwedstrijden te rijden, voort te bouwen op mijn eerste wereldbekerervaring in Villars vorig seizoen en te zien hoe mijn zomertraining zich vertaalt naar prestaties. Maar bovenal kijk ik uit naar een seizoen met veel mooie trainingsdagen in de bergen.
Hoe is je liefde voor bergsport ontstaan?
Ik groeide op in de buurt van Washington D.C., waar zwemmen mijn belangrijkste sport was. Ook toen wist ik wel wat ijzige hellingen te vinden om vanaf te skiën, maar de Alpen ontdekte ik pas in 2016, toen ik vanuit de VS voor een week wintersport naar Zwitserland reisde.
Het jaar daarop verhuisde ik naar Amsterdam. Van daaruit kon ik regelmatig naar de Alpen reizen en meer ervaring opdoen in de bergen. Mijn passie groeide door de jaren heen en uiteindelijk vond ik in Le Châble, vlak bij Verbier, mijn thuisbasis.
Wat waren je hoogtepunten in de bergsport?
Afgelopen seizoen behaalde ik een podiumplaats op het NK Vertical, mocht ik voor Nederland uitkomen in de laatste wereldbekerwedstrijd van het seizoen in Villars en deed ik mee aan de Pierra Menta. Het waren bijzondere momenten in een seizoen vol mooie dagen in de bergen.
Daarnaast maakte ik deel uit van het ‘Breaking Ten’-team, dat als eerste Nederlandse team de iconische Patrouille des Glaciers binnen tien uur voltooide, in 9 uur en 30 minuten. Door een blessure vlak voor de wedstrijd kon ik zelf niet starten, maar ik had het hele seizoen met het team getraind en ondersteunde hen op de wedstrijddag. Het was geweldig om te zien hoe ons gezamenlijke doel werkelijkheid werd.
Welke wedstrijd staat er op je bucketlist?
De Patrouille des Glaciers staat nog steeds op mijn lijstje. Misschien krijg ik bij de editie van 2028 een nieuwe kans. Naast de grote wedstrijden ontdek ik ook graag kleinere, lokale wedstrijden, zoals Pointes Blanches, waar vorig jaar het NK werd gehouden. Ik hoop de komende jaren nog veel meer van dat soort wedstrijden te ontdekken en eraan mee te doen.